اگر بعد از مرگم از تو پرسیدند : آن وجودي را كه زماني با تو ميديدند كه بود؟
 
بگو: دنيايي از عشق بود كه درحسرت رسیدن به كرانه عشق مرد. 
 
بگو: ديوانه ی بت پرستی بود كه بتش را ديوانه وار دوست مي داشت.
 
بگو: اشك در بدری بود كه به هيچ ديده اي به جز ديده ی من آشيان نداشت.
 
بگو: برای اندك زمانی با من بود ولی تا آخرين لحظه هايش می گفت:

تــا ابـــد دوستت دارم

من از کجا شروع کنم

          وقتی سرآغاز ندارم

یک قلم و یک کاغذ و

یک درد همیشگی

نمیشه با نوشته ها                                           

           که همه دردها رو بگی                                       

                    یه بغض خام توی گلوم

                     یک دنیا حرف نا تموم

                      آرزو ها پشت سرم

                   نگاه من به روبروم

حرفهای پر شکایتی

رو کاغذ های خط خطی

از من فقط مونده به جا

قلب پر از شکایتی

این کاغذای خط خطی

نامه  دردای  منه

جای پای اشک من

از گریه های نم نمه

غمی نشسته تو دلم

          اشک چه زیبا شده باز

                     ترانه هام زمزمه مستی شبها شده باز                    

غم شکستن روبروم

 که عاشقانه دیده ام

                   با اشک غزل شکفتم             

 با بغض غزل چیده ام

از کس گله نمیکنم

شکایت از دل منه

              دلم هنوز در حسرت                

                           یک آرزوی باطله                                   

نمی بخشمت....

بخاطر تمام خنده هایی که از صورتم گرفتی.....

بخاطر تمام غصه هایی که بر صورتم نشاندی....

نمی بخشمت .....

بخاطر دلی که برایم شکستی.....

بخاطر احساسی که برایم پرپر کردی.....

نمی بخشمت .....

بخاطر زخمی که بر وجودم نشاندی....

بخاطر نمکی که بر زخمم گذاردی.....

ومی بخشمت بخاطر عشقی که که بر قلبم حک کردی

محبت از درخت آموز که حتي سايه از هيزم شکن هم برنمیدارد